Interview Kati Tenner

Crisis speelt bij Kati slechts de tweede viool

Kati Tenner straalt wanneer zij, zittend aan haar tuintafel, haar kleine zoon ziet spelen. Hier, in het kerkdorp Lünten in het westelijke Münsterland, heeft zij alles wat haar persoonlijke geluk compleet maakt: ruimte, rust en de nabijheid van de grens met Nederland. Ook in haar beroep heeft ze het helemaal naar haar zin. Sinds 2003 maakt zij als violiste deel uit van het Orkest van het Oosten in Enschede en geniet zij van een leven in een internationaal werkveld. “Dat bevalt mij uitstekend”, zo benadrukt Kati enthousiast, “want daardoor hou je een brede kijk op de samenleving”.

Het pendelen is voor haar evenmin een probleem. “De meeste mensen denken dat, doordat het buurlanden zijn, alles wel ongeveer gelijk zal zijn. Toch bestaan er wel degelijk vele verschillen, maar die houden mij fris en alert.” Bijzonder veel plezier beleeft zij ook aan de voortdurende wisseling van het perspectief door dan weer in het ene, dan weer in het andere land te zijn “en daarbij ook eens van buitenaf te ervaren wat Nederlanders eigenlijk van Duitsers vinden.”

Ook al lijkt bij Kati Tenner alles prima in orde, toch is er iets wat haar dwars zit en dat zijn de rigoureuze bezuinigingen op de cultuurbudgetten in Nederland. Ook in haar orkest moest flink worden gesnoeid en is de omvang van de arbeidscontracten tot 70 procent teruggebracht. “Dat betekent 30 procent minder geld, maar ook 30 procent meer vrije tijd”, zo rekent Kati voor. “En dan vraag je je ineens af: wat moet je met al die tijd?”

Gelukkig hoefde Kati deze vraag niet helemaal in haar eentje te beantwoorden, maar kreeg ze daarbij hulp van de Nederlandse staat. “Doordat de overheid het aantal orkesten had verlaagd, kwam er geld beschikbaar voor bijscholingen. Die kun je volgen in je eigen vakgebied, maar ook in een totaal andere sector. Zo heb ik altijd heel graag gewandeld en op een gegeven moment las ik iets over een opleiding tot wandelcoach”, zo vertelt zij over een activiteit die naar haar idee heel goed bij Nederland past. “In dit geval is het een voordeel dat Nederland maar een klein land is, waardoor de hervormingen onmiddellijk tot in alle uithoeken hun effect hebben en in de hele samenleving worden geïntegreerd, waarmee meteen de volgende stap is gezet.”

Zodra de Kati Tenner deze opleiding met succes heeft afgerond, wil de violiste, naast haar hoofdbaan, als zelfstandig wandelcoach aan de slag. Zij denkt er nog over na in welk land zij dat zal doen. In Nederland, waar zij toch al werkt, of in haar woonland Duitsland? Een belangrijke vraag, die zij tijdens de volgende infodag voor grenspendelaars van de EUREGIO ook aan de experts wil voorleggen.

Tot dat moment zal zij zich blijven inzetten voor haar muzikale passie en denkt zij erover na hoe orkesten weer een grotere uitstraling naar de samenleving kunnen krijgen. “Iedere crisis bergt ook kansen in zich”, zo merkt zij terecht op, “want voor die tijd denkt men over dit soort dingen niet echt na.” Zij vindt dat nu de tijd rijp is “om eens een frisse wind te laten waaien en nieuwe, verse ideeën te laten ontstaan”. Alleen dan zal ook haar kleine zoon ooit kunnen luisteren naar alle muzikale meesterwerken die de orkesten op deze wereld ten gehore kunnen brengen.

Terug naar praktijkervaringen